افلاطون می گه: " اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگیرش، چون ارزشی نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که دیدنه، اما اگه یه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه

این طرح پارسال ولنتایینه خیلیه هفتخار دادن و نوشتن از عشقشون واقعا ممنون از همه

این رو گذشتم یه تجدید خاطره واستون بشه دوست دارم افتخار بدین امسال باز این دیوار کوچه رو به جمله های عاشقونتون به عشقتون تزیین کنین که باز باهم جشن بگیریم

ممنون میشم افتخار بدین

این شعر و عکس تقدیم به چند نفری که دوسشون دارم میدونم می خونن و می فهمن کی هستن

قسم به عشقمون قسم

همش برات دلواپسم

قرار نبود اینجوری شه

یهو بشی همه کسم

راستی چی شد

چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم

شاید می گم

تقصیر توست تا کم شه از جرم خودم

به ملاقات آمدم

ببین که دلسپرده داری

چه گونه عمری از احساس عشق شدی فراری

نگاهم کن دلم را

عاشقانه گریه کردم

تو دریا باش و من جویبار عشق ودر تو جاری

من ازپروانه بودن ها

من از دیوانه بودن ها

من از بازی یک شعله سوزنده که آتش زده بر دامانه  پروانه نمی ترسم

من از هیچ بودن ها

از عشق نداشتن ها

از بی کسی و خلوت انسانها می ترسم

راستی چی شد چه جوری شد اینجوری عاشقت شدم

شاید بگم تقصیر توست

تا کم شه از جرم خودم

من از عمر رفاقتها

من از لطف صداقتها

من از بازی نور در سینه بی قلب ظلمتها نمی ترسم

من از حرف جداییها

مرگ آشناییها

من از میلاد تلخ بی وفا ییها می ترسم

راستی چی شد چه جوری شد

 اینجوری عاشقت شدم

شاید بگم تقصیر توست

تا کم شه از جرم خودم

                                     معین از آلبوم طلوع

تقدیم به تو که میدونم میدونی چقدر دوست دارم

ماچ

با سلام

                                                               روحش شاد

من واقعا نمیدونم چی بگم  اینجا به تمام کسایی که ارحام صدر رو میشناسن تسلیت میگم و واسه اونهای که نمیشناسنش میگم که بدونن هنر طنز به معنای واقعی یه ستون خودشو از دست داد و سیاه پوش بزرگترین شکر پاره ایران شد{طنز در معنای واقعی در ایران مدیون اوست}هنوز کسی نیومده طنز انتقاذی مثل استاد بزرگ به نمایش بگزاره.

تلوزیون ایران تو این مصیبت خم به ابرو نیاورد واقعا متاسفم که حتی در حدی نیسن که بخوان ذره ای از این هنرمند قدر دانی کنن و کمی از غم این مردم بکاهند.و مردم در مراسم جبران خواهن کرد در خاک سپاری.هیچ گاه فراموشت نمیکنیم روحت شاد که مردم را شاد کردی.جای جز بهشت در انتظارت نیست

من افتخار میکنم که در شهری متولد شدم که ستاره ای چون تو پرورش داد و همیشه شاهد این بودم که بهش افتخار کردی و حتی با سیل پیشنهادها از این شهر دوری نکردی.و این خاک افتخار میکنه که چون توی در قلب خود داره               دوستت داریم همیشه  و دعای خیر ما همیشه با توست.

 خدا تو خنده های که به مردم هدیه دادی را دوست میدارد.تو الهه ی شیرینی بودی

تو رسالتت که شادیه مردم بود به خوبی انجام   دادی و  حال در آ رامش رستگاری.خدایت بیامرزد

خبرگزاري دانشجويان ايران – تهران ايسنا

رضا ارحام صدر عصر امروز 24 آذر ماه در منزل خود در اصفهان در 85 سالگي از دنيا رفت.

به گزارش خبرنگار تئاتر خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين بازيگر پيشكسوت تئاتر و سينما ارديبهشت ماه ‌1302 در محله باقلعه‌ي بخش ‌4 اصفهان متولد شد و فعاليت هنري خود را از سال ‌1326 و بازي در تئاتر آغاز كرده و در واقع از پايه‌گذاران تئاتر در اصفهان محسوب مي‌شود.

او همچنين در سال ‌1336 با فيلم «شب نشيني در جهنم» وارد سينما شد و سپس در فيلم‌هايي چون «علي واكسي»، «ستاره‌اي چشمك زد»، «مردان خشن»، «جعفرخان از فرنگ برگشته»، «نصف جهان» و «افسانه شهر لاجوردي» بازي كرد.

از نمايشهاي او نيز مي‌توان به «رفيق‌ناجنس»، «بوقلمون‌ها»، «كدام يك از دو»، «دلقك‌ها»،«وادنگ»، «خروس بي‌محل» و... اشاره كرد.

آخرين فعاليت سينمايي اين بازيگر كه به دليل كهولت سن كم‌كار بود، به فيلم ويديويي «درسا» محسن دامادي در سال 84 برمي‌گردد.

به گزارش ايسنا، همچنين فيلم مستند «شكرپاره» ضمن نمايش قطعاتي از فيلم‌ها و نمايش‌هاي رضا ارحام‌صدر به مرور خاطرات وي پرداخته است.

ارحام‌صدر زمان ساخت اين مستند در گفتگويي با خبرنگار هنري ايسنا، درباره اين فيلم گفته بود: «ديديم كسي به ما محل نمي‌گذارد و هنرپيشه‌هاي معروفي چون ناصر فرهمند، منوچهر وكيل و رفيعي از اصفهان مرحوم شدند و هيچ نامي از آنها نمانده است و تصميم گرفتيم خودمان كاري براي خودمان بكنيم.»

ارحام‌صدر مي‌گفت: «من 50 سال كار كردم اما كسي حتي سراغي از من نگرفت اما الان كه استقبال مردم را از اين فيلم مي‌بينم لذت مي‌برم. جالب اينجاست كه در اصفهان بعضي از فروشندگان، «شكرپاره» را به همراه دو فيلم ديگر فروختند و به اين وسيله مقداري از فيلم‌هايشان را به مردم قالب كردند.

وي اين فيلم را كاملا مستند خواند و مطرح مي‌كرد: «من با دوربين راه افتادم و به جاهاي مختلف رفتم و هر چه پيش آمد گرفتيم و همه چيز كاملا طبيعي است.»

محمدعلي كشاورز زماني رضا ارحام صدر را بهترين آكتور كمدي در سينما و تئاتر ايران خوانده بود و اظهار داشت:‌اين بازيگر طنز را بلد بود و مسائل اجتماعي را في‌البداهه در اين قالب مطرح مي‌كرد و بسيار هم تاثيرگذار بود كه تاكنون نظيرش به وجود نيامده است.

حتی در یه گزارش خوندم که در جواب سوال اینکه آیه حقیقت که آقای کویین به دیدن نمایش شما اومدن؟آقای ارحام صدر فرمودن:

آقاي آنتوني كوئين براي بازي در فيلم كاروانها به اصفهان آمده بود و به ديدن تئاترهاي من آمدند و همينطور آقاي نورمن ويزدم به اصفهان آمده بود و يك شب هم آمد از نمايش‌ ما ديدن كرد. وقتي نمايش تمام شد روي صحنه آمد و مردم ابراز احساسات كردند.

 آقاي ارحام صدر وقتي كه مردم را مي‌خندانديد چه احساسي داشتيد؟

احساس آئينه بودن و آئينه شدن تا خودشان را به خودشان نشان بدهم.

برای دیدن بخشی از مستند زیبای شکر پاره به سایت مقابل مراجعه کنینhttp://www.youtube.com/watch?v=c43gNmlz_0o

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و بستری شد. نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید. بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند. مرد جوان عصازنان به عیادت نامزدش میرفت و از درد چشم مینالید. موعد عروسی فرا رسید. زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود و شوهر هم که کور شده بود. مردم میگفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد. 20 سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت، مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود. همه تعجب کردند. مرد گفت: "من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم

خداحافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید به یاد آسمونی که منو از چشم تومی دید اگه گفتم خداحافظ نه این که رفتنت سادست نه این که می شه باور کرد دوباره آخر جادست خداحافظ واسه اینکه نبندیم دل به رویا ها بدونیم بی تو با تو همین جسم این دنیا ،خداحافظ خداحافظ همین حالا خدا حافظ

سلام دوست جون

ما خیلی وقته به کوچمون سر نزده بودیم.تو شهرمون یه چند ریشتری زلزله شده بود حالا ما کجا بودیم نمیدونم.شاید پشت صحنه ویدیو شادمهر تو جنگ.اما از این حرفا گذشته به دلایل خاص نتونسیم زیاد آپ شیم اما قراره رویه عوض شه.راسته دوست جونای که میان اینجا نظر میدن ممنون میشم در کنار اطلاع از به روز رسانی یه نظریم به وب ما بدن شاید تونسیم پیشرفت کنیم. جهت شعرای در خواستی.مشاوره رایگان یا هر کمکی که از دسه دوستتون بر میاد با ما تماس بگیرین.

دوستون داریم  بهمون موضوع بدین .

هستی..؟   هستم...

               هستی..؟   هستم...

                                ممل اینام هستن...

                                        ممل اینارو واسه شما دعوت کردیما پس بیاین

پدر بزرگ،درباره چه مینویسید؟

-درباره تو پسرم،اما مهمتراز آنچه مینویسم،مدادی است که با آن مینویسم.می خواهم وقتی بزرگ شدی ،مثل این مداد بشوی.

پسرک با تعجب به مداد نگاه کردو چیز خاصی در آن ندید:

- اما این هم مثل بقیه مداد هایی است که دیده ام!

پدربزرگ گفت:بستگی دارد چطور به آن نگاه کنی،در این مداد پنچ صفت هست که اگر به دستشان بیاوری،برای تمام عمرت با دنیا به آرامش می رسی.

صفت اول :میتوانی کارهای بزرگ کنی ،اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند.اسم این دست خداست، او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد.

صفت دوم:باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی واز مداد تراش استفاده کنی.این باعث میشود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار،نوکش تیزتر  می شود(و اثری که از خود بجا میگذارد ظریف تر و باریک تر)پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی،چرا که این رنج باعث میشود انسان بهتری بشوی.

صفت سوم:مداد همیشه اجازه میدهد برای پاک کردن یک اشتباه،از پاک کن استفاده کنیم.بدان که تصحیح یک کاره خطا،کار بدی نیست،در واقع برای اینکه خودت را در مسیر  درست نگهداری ، مهم است.

صفت چهارم:چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست،ذغالی اهمیت دارد که داخل چوب است،پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سرانجام پنجمین صفت مداد:همیشه اثری از خود به جا میگذارد.پس بدان هر کاری در زندگی ات میکنی ، ردی به جا میگذاری و سعی کن نسبت به هر کاری می کنی،هشیار باشی و بدانی چه میکنی.....

سلام به همه دوستان این دومین تولدکوچمون هستش از این که تو این مدت به کوچه ما میومدید و ما را یاری کردید و با هامون همراه بودید ممنونیم.کوچه پشتی همیشه سر جای خودش باقی میمونه این ما هستیم که تغییر میکنیم و گاهی اوقات نسبت بهش کم لطفی میکنیم خوبه که همیشه یه سر به کوچه پشتی بزنیم و خیلی مسایل را با خودمون مرور کنیم کوچه پشتی جای دنجیه برا دردودل کردن ها و رازهایی که از بس تو خودمون نگه داشتیم دیگه به حد انفجار رسیدیم . پس کوچه پشتی را هرگز فراموش نکنیم .

********************************************************************

چراغی به دستم، چراغی در برابرم
من به جنگ سیاهی می روم.گهواره های خستگی از کشکش رفت و آمدها باز ایستاده اند، و خورشیدی، اعماق کهکشان های خاکستر شده راروشن می کند.

فریادهای عاصی آذرخش، هنگامی که تگرگ در بطن بی قرار ابر نطفه می بندد.
و درد خاموش وار تک هنگامی که غوره خرد(کوچک) در انتهای شاخسار طولانی پیچ پیچ جوانه می زند.
فریاد من همه گریز از درد بود
چرا که من، در وحشت انگیز ترین شبها، آفتاب را به دعائی
نومیدوار طلب می کرده ام.
******
تو از خورشید ها آمده ای، از سپیده دم ها آمده ای
تو از اینه ها و ابریشم ها آمده ای.
******
در خلائ که نه خدا بود و نه آتش
نگاه و اعتماد ترا به دعائی نومیدوار طلب کرده بودم.
جریانی جدی
در فاصله دو مرگ
در تهی میان دو تنهائی ( نگاه و اعتماد تو، بدینگونه است)
***
شادی تو بی رحم است و بزرگوار،
نفست در دست های خالی من ترانه و سبزی است .

من برمی خیزم!
چراغی در دست
چراغی در دلم
زنگار روحم را صیقل می زنم
اینه ئی برابر اینه ات می گذارم
تا از تو
ابدیتی بسازم.

اینو تقدیمش میکنم به همه دوستان و کسیکه برام خیلی عزیزه دوستون داریم و ممنون از شما که ما را یاری کردید در این ۲سال و باهامون بودید . ممنون

                                                   ساقی غم فردای حریفان چه خوری؟

                                                   پیش آر پیاله را که شب میگذرد
                             

یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

رقصیدن شاخۀ بید تقدیم تو باد

تنها دل ساده ایست دارائی ما

آن هم شب عید تقدیم تو باد

        اگر در روحت دگرگونی مثبتی روی داده سال نو مبارک ! والا به تقویم ها نمی توان اعتماد کرد

چنین گفت زرتشت:

«ای خورشید، ای اختر بزرگ! اگر بر آن ها که نور نثار می کنی نمی تابیدی، خوشبختی تو کجا بود؟

بیایید به هم قول بدهیم که

 که دیگر اشک در چشم دیگران نکاریم

رشک به دنیای هم  نورزیم

باغچه هم را لگد مال نکنیم

به خودمان احترام بگذاریم

محبت را بیاموزیم.دروغ را فراموش کنیم

انسانیت مرده را زنده کنیم

و مهمتر از همه شکر گزار باشیم

دوستان داریم وممنون از اینکه با ما بوده اید و هستید

در سال نو این را فراموش نکنیم{فرصت نداشتم عکس upکنم ببخشیدبا اجازه   ...}

               همتون عزیزید

با یه شعار جدید

دروغ را به سبک خود گفتن بهتر از حقیقتی

است به تقلید از 

دیگری " داستایوفسکی

امیدوارم خوش باشید همه

سال نو مبارک

 تو یه بار بیشتر زندگی نمی کنی . پس اون جور زندگی کن که دوست داری

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم دلم چون دفترم خالی قلم خشكیده در دستم گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم رفیقان یك به یك رفتند مرا با خود رها كردند همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند

اینام هدیه سال نو دوستای گلم

این پایینم واسه کسای که دلشون مثل ما گرفته 

(*مرگ * )

(صادق هدایت)

چه لغت بیمناک و شوراگزی است! از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست می‌دهد خنده را از لب می‌زداید شادمانی را از دل می‌برد تیرگی و افسردگی آورده هزار گونه اندیشه های پریشان از جلو چشم می گذراند.

زندگانی از مرگ جدایی ناپذیر است. تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنیین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت. از ستاره آسمان تا کوچک ترین ذره روی زمین دیر یا زود می‌میرند: سنگ‌ها گیاه‌ها جانوران هر کدام پی در پی به دنیا آمده و به سرای نیستی رهسپار می‌شده و در گوشه فراموشی مشتی گرد و غبار می‌گردند. زمین لاابالیانه گردش خود را در سپهر بی‌پایان دنبال می‌کند طبیعت روی بازمانده آنها دوباره زندگانی را از سر می‌گیرد: خورشید پرتو افشانی می‌کند نسیم می‌وزد گلها هوا را خوشبو می‌گردانند پرندگان نغمه سرایی می‌کنند همه جنبندگان به جوش و خروش می‌آیند.

آسمان لبخند می‌زند زمین می‌پروراند مرگ با داس کهنه خود خرمن زندگانی را درو می‌کنند... .

مرگ همه هستی را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آنها را یکسان می‌کند: نه توانگر می‌شناسد نه گدا  نه پستی نه بلندی و در مغاک تیره آدمیزاد گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر می‌خواباند تنها در گورستان است که خونخواران و دژخیمان از بیداد‌ گری خود دست می‌کشند  بی‌گناهان شکنجه نمی‌شوند نه ستمگر است نه ستمدیده بزرگ و کوچک در خواب شیرینی غنوده‌اند. چه خواب آرام و گوارای که روی بامداد را نمی‌بینند داد و فریاد و آشوب و غوغای زندگانی را نمی‌شنوند. بهترین پناهی است برای دردها غم‌ها رنج ها و بیدادگری های زندگانی آتش شرربار هوی و هوس خاموش می‌شود همه این جنگ و جدال کشتار‌ها و زندگی ها کشمکش‌ها و خودستانی های آدمیزاد در سینه خاک تاریک و سرما و تنگنای گور فروکش کرده آرام می‌گیرد.

اگر مرگ نبود همه آرزویش را می‌کردند فریاد های ناامدی به آسمان بلند می‌شد به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

هنگامی که آزمایش سخت و دشوار زندگانی چراغ های فریبنده جوانی را خاموش کرده سرچشمه مهربانی خشک شده سردی تاریکی و زشتی گریبانگیر می‌گردد اوست که چاره می‌بخشد اوست که اندام خمیده سیمای پرچین تن رنجور را در خوابگاه آسایش می‌نهد.

ای مرگ! تو از غم و اندوه زندگانی کاسته آن را از دوش بر‌می‌داری. سیه روز تیره بخت سرگردان را سر و سامان  می‌دهی تو نوشداروی ماتمزدگی و ناامیدی می‌باشی دیده سرشک بار را خشک می‌گردانی تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه خود را پس از یک روز توفانی در آغوش کشیده نوازش می‌کند و می‌خواباند تو زندگانی تلخ زندگانی درنده نیستی که آدمیان را به سوی گمراهی کشانیده  در گرداب سهمناک پرتاب می‌کند تو هستی که به دون پروری فرومایگی خودپسندی چشم‌‌تنگی و آز آدمیزاد خندیده پرده به روی کارهای ناشایسته او می‌گسترانی.

کیست که شراب شرنگ آگین تو را نچشد؟ انسان چهره تو را ترسناک کرده از تو گریزان است فرشته تابناک را اهریمن خشمناک پنداشته! چرا از تو بیم و هراس دارد؟ چرا به تو نارو و بهتان می‌زند؟ تو پرتو درخشانی اما تاریکیت می‌پندارند تو سروش فرخنده شادمانی هستی اما در آستانه تو شیون می‌کشند تو فرستاده سوگواری نیستی تو درمان دل‌های پژمرده می‌باشی تو دریچه امید به روی نا امیدان باز می‌کنی تو از کاروان خسته و درمانده زندگانی میهمان نوازی کرده آنها را از رنج راه و خستگی می‌رهانی تو سزاوار ستایش هستی تو زندگانی جاویدان داری...

 ازالان بگم با تشکر از نظراتون با شرمندگی بعد امتحانات جواب میدیم

مرسی اومدین

و در سال ۱۹۸۹ برنده جایزه نوبل ادبیات شده است . او یک نامه خداحافظی برای دوستانش نوشته که حقیقتا تکان دهنده است و یه جورایی آدمو به فکر میبره که چرا هیچوقت ما زیبایی های زندگی رو نمیبینیم . چرا هیچوقت به فکر لذت بردن از اونا نیستیم و چرا قدر اونایی که دوسشون داریمو نمیدونیم و چرا همیشه وقتی به آخر خط میرسیم یاد این چیزا میوفتیم . امیدوارم با خواندن این نامه یکمی به خودمون بیایم و قدر دوستامون و خودمون و زنذگیو بیشتر بدونیم .

اگرخداوند برای لحظه ای فراموش میکرد که من عروسکی کهنه ام وتکه کوچکی زندگی به من ارزانی می داشت احتمالا همه آنچه را که به فکرم می رسید نمی گفتم بلکه به همه چیزهایی که می گفتم فکر می کردم.ارج همه چیز در من نه در ارزش آنها که درمعنایی است که دارند .کمتر می خوابیدم وبیشتر رویا می دیدم .چون می دانستم هردقیقه که چشمانم را برهم می گذاریم شصت ثانیه نور را ازدست می دهیم .هنگامی که دیگران می ایستادند راه می رفتم وهنگامی که دیگران می خوابیدند بیدارمی ماندم .هنگامی که دیگران صحبت می کردند گوش می دادم وازخوردن یک بستنی شکلاتی چه حظی که نمی بردم!اگرخداوند تکه ای زندگی به من ارزانی می داشت قبایی ساده می پوشیدم نخست به خورشید چشم می دوختم ونه تنها جسمم که روحم را عریان می کردم.

خاك عاشقي مي داند ، گريه ميكند ، رنج ميكشد

و صبر ميكند ،سر به آستان مرگ ميگذارد ،بر شانه هايش گريه ميكند

اما نميميرد ، خاك عاشقي صبور است ،بر برگ هاي پاييز بوسه ميزند

تقدير جهان را عوض ميكند ،جوانه ها را بيدار، ودرخت ها را خواب ميكند

اما خود هرگز نمي خوابد ، خاك عاشقي صبور است ،كه سال ها و سال ها

برا آسمان صبر ميكند ، و من ، همانم ، كه از خاك آمده ام

چون خاك عاشقم ، و چون خاك ، روزي ، صبوري را هم خواهم آموخت

جبران خليل جبران

تقدیم به کسی که خیلی دوستش دارم و همه زندگیه منه البته ممکنه ناراحت بشه اما اون تنها کسه منه